Zwervend door Estland

My Queens day friend, the harrier, kept me company. He flew around me from only 3 meters away! April 30th 2012

Sinds dinsdag ben ik een zwerver in Estland. Ik zwerf achter de ganzen aan, van velden naar kusten, en weer terug. Zo probeer ik het ritme te leren. Zo'n gans blijft niet de hele dag op dezelfde plek! Nee, dat zou onderzoek veel te makkelijk maken. En de arenden? Die verdwijnen vaak als stipjes in de wolken, alsof ze zeggen: probeer mij maar eens bij te houden! Zo ging mijn dag in Estland ongeveer, met de nodige details weggelaten. Details over halfblote Finnen als hoteleigenaren, of bibberend van de kou een kopje thee krijgen van een aardige Est, of film kijken in spookachtig leeg touristencentrum, of in 5 verschillende bedden slapen in één week. Nee, dat soort verhalen zijn veel te saai voor mijn blog. 

Haapsalu has a real castle (in distance), April 30th 2012

Matsalu Laht National Park also has Scottish inhabitants! April 27th 2012

’s Ochtends stap ik de deur uit in mijn regenlaarzen, en snuif de zoute zeelucht op. Samen met de zon vullen de vogels de lucht met lente. Zo’n schoon geschrobde ochtendlucht, nog niet vervuild door autogas en etenslucht. Een leeuwerik laat zien hoe het hoort. Een groep van wel 500 kemphanen flitst geruisloos langs, en die wijst mij de weg naar de ganzen. Ganzen? Met mijn autootje rijd ik het erf af, over kiezels en kuilen, zoals een oud karrenspoor er hoogstwaarschijnlijk uit hoort te zien. In de verte klinkt een loeiende koe door mijn open autoraam. Ik volg een jodelende wulp naar de kust. Ik laad mijn spullen uit en loop het pad af naar de uitkijktoren. Ganzen?

Emptiness and silence in Estonia -Haeske, April 25th 2012

Ik speur de kust af, steen voor steen, eilandje na eilandje. Mijn adem stokt wanneer ik hem zie: de arend. Bovenop de hoogste gletsjersteen tast hij net als ik het gebied af met zijn vlijmscherpe ogen. We zijn zo verschillend, van afkomst, van levensdoel, van mogelijkheden. Toch hebben we één ding gemeen: we vragen ons beide af waar de ganzen zijn.

Tomtom and Kia C'eed, my companions! April 26th 2012

Uren gaan voorbij die ik besteed aan het volgen van de meeuwen, de sternen, de enkele bonte strandloper. Ik zoek de stenen af naar valken maar ik kan mijn valkenhonger niet stillen. De arend zit nog steeds op zijn steen, en de tijd lijkt stil te staan. De kemphanen rennen letterlijk langs de kust, achternagezeten door hun eigen agressie. Hun gedrag blijft een raadsel. Er zit geen regelmaat in. Constant zitten ze elkaar achterna, terwijl ze tussendoor met bliksemsnelheid naar eten pikken. Plotseling nemen ze dan met z’n allen de vleugels, en landen ze zeven meter verderop.

Eagle and me, waiting in an empty landscape near Haeske

 Het is half twee ’s middags. Er is iets veranderd, maar het duurt een paar momenten voordat ik het snap. Dan draai ik me vliegensvlug om. Ik hoor ze! Honderden, nee, duizenden keffende schoothondjes in de lucht. De brandganzen komen eraan. De arend strekt zijn nek uit. De ganzen landen nog geen twee meter van hem af. Zien ze hem niet, of kan het ze niks schelen? Het wordt hen betaald gezet, want al voor de laatste ganzenpoten het water raken, ontstaat er complete paniek. Ik zoek naar de oorzaak. De arend op de steen is er nog, maar waarom vliegen de ganzen dan weg? Dan zie ik hem! Niet meer dan een stipje hoog in de lucht kan duizenden ganzen in beweging brengen. En dat is wat ik zie. Een stipje. De actie is nog niet voorbij. De arend op de steen is plotseling verdwenen. Dat is het meest vervelende wat mij kan overkomen. Een arend die ik al de hele ochtend in de gaten houd, is opeens tóch uit mijn wakende blik ontsnapt. Gelukkig heb ik hem snel gevonden: met zijn klauwen haalt hij uit naar de nieuwkomer. Cirkelend gaan ze omhoog, en dan duikelen ze weer naar beneden, langs elkaar heen, constant uithalend. De ganzen? Die zijn rustig. Zolang de arenden geen ogen over hebben, nemen zij een hoognodig bad.

The first ones arrive! 

De arenden verdwijnen uit het zicht. Nu heb ik tweeduizend ganzen om naar te kijken. Hoe lang zal het duren voordat zij ook verdwijnen? Niet erg lang. De arenden zijn op jacht. Drie adulten en drie juvenielen tel ik. Zij manoeuvreren door de lucht alsof het niets voorstelt om twee meter breed te zijn. Ganzenogen worden groter, nekken gestrekt. Dan trilt de lucht van de sterke vleugelslagen. De tweeduizend ganzen kiezen het luchtruim. Een paar minuten cirkelen ze over de velden, maar al snel komen ze terug. Gerustgesteld, want de arenden hadden het niet op hen gemunt. Een kuifeend is gevallen in de strijd. Zes arenden en één kuifeend. Het duurt niet lang of er zijn opeens twee kuifeenden, want de arenden hebben hem aan stukken gescheurd. Eerlijk wordt alles gedeeld, ook al kost het wat moeite om al die klauwen en snavelpunten te ontwijken. Krijgertje voor gevorderden.

Geese are quite easy to scare, I found out soon... - Near Tuuru

De ganzen blijven in het water tot de avond valt. Poetsen, badderen, en dan dommelen ze langzaam in slaap. Indien een arend verschijnt, ontstaat er een massale chaos. Toch is het water zo aantrekkelijk dat ze niet verder vliegen dan 500 meter voordat ze weer neerstrijken. Geen echte paniek.

Dan begint de volgende trigger: honger! In kleine groepen verlaten vogels het water. Langzaam verdwijnen ze als stippen aan de horizon, achter de bossen. De velden in. Het prille gras is daar voor hen. Voor hen alleen.

Spring is slowly arriving in Estonia too! April 27th 2012

De kust is leeg, op de kemphanen, sternen, meeuwen, zwanen, eenden, kieviten, scholeksters, en reigers na. Hoewel al die dieren er nog zijn, voel ik me toch alleen. Alleen en bevroren. Genoeg gezien voor vandaag. De schemering neemt mijn enthousiasme weg. Ik bibber naar huis. Van de kou ben ik uitgeput, en ik ga lekker vroeg slapen. Verlangend naar die ochtendlucht.

Castle in Haapsalu. It even has a real ghost! (like a lego castle). April 26th 2012

Zo eindigt een dag Estse ganzen zoeken. Eigenlijk ben ik te vroeg: de meeste ganzen moeten nog komen. Volgende week ga ik naar Saaremaa, het grootste eiland van Estland. Nog een paar nachtjes slapen tot het volgende verhaal! Welterusten!

Marinde

Nieuwe blik op de wereld

Vandaag ontmoette ik een zeeleeuw. Hij stak zijn hoofd ver uit het water vandaan, voordat hij weer onderdook alsof hij verlegen was. Dan kwam hij na een paar seconden weer boven, en dook vervolgens weer onder. Na drie keer kon ik hem niet meer vinden. Pas later zag ik hem ver in de zee, nog een keer omkijken.

Who shall I meet this time? Beach Grove Regional Park, March 13th 2012

Ik zat daar op een rots met mijn gedachten. Gedachten over al die grote huizen langs de waterkant. Gedachten over zeeleeuwengebrul in de avondstilte. Ik dacht ook aan alle mensen die ik vandaag en de tijd daarvoor ontmoet had, want als vogelonderzoeker ben ik een soort voederpaal voor wandelende gepensioneerden. En als je een vinger geeft, nemen ze je hele arm, en stoppen ze niet meer met praten. Ik zie dat als deel van het avontuur, vooral als ze mij overspoelen met weetjes over Canadese geologie, vooroorlogse geschiedenis, en hun angsten voor de toekomst.

Black squirrel at the Lost Lagoon during a birding trip, March 10th 2012

Die angsten voor de toekomst zijn bij hen meestal verbonden met het geluk van hun kleinkinderen. Ik deel eenzelfde soort angst, maar dan voor de kleinkinderen van de dieren, en niet die van de mensen. Zo is er iets simpels als huizen langs de waterkant. Wist je dat die huizen de hele structuur van de kust veranderen? In plaats van zandstranden ontstaan er kiezelstranden, omdat de energie van de stromingen sterker wordt wanneer de golven tegen de fundering van de huizen botsen. Wat is er zo naar aan kiezelstranden? Nou, er is minstens één diersoort die liever zandstranden heeft: de rotgans! Zulke verhalen hoor ik tijdens toevallige ontmoetingen op mijn reis.

Northern Flickers tell stories to old growth trees; Parksville, March 28th 2012

Als zoiets simpels al zo’n groot effect heeft op iets fundamenteels als een strand, dan huiver ik bij de gedachten aan grotere projecten. Projecten waar het ‘gewone volk’ waarschijnlijk niks van afweet, omdat ze plaats vinden in het noorden van provincies en landen, uit het oog en hart van ‘people who care’. Ook ik hoorde alleen maar toevallig van deze projecten, opnieuw via verhalen.  

Meeting this quail aside the road was a great surprise! March 28th 2012

De meest motiverende verhalen die mij bewust maakten van de donkere wegen die Canada is ingeslagen, werden verteld door Dr. David Suzuki en Tzeborah Berman. Beiden zijn beroemde milieuactivisten die werkten aan het beschermingsplan van het Canadese regenwoud. Dat klinkt als een groot project, maar de schaal is aan het veranderen. Teerzanden bevinden zich onder het boreale woud van Canada. Om toegang tot deze smerige bron van olie te krijgen, wordt de bodem letterlijk kaal geschraapt. “De grootte van teerzanden kun je pas begrijpen als je het met eigen ogen gezien hebt”, hoorde ik van een ooggetuige die ik ontmoette in Parksville op Vancouver Island.

Eagles probably have great stories to tell, as they see everything from a different perspective!  March 28th 2012

Is het te verteren dat de Canadese regering propagandafilmpjes maakt over ethic oil, afkomstig van de teerzanden? Is het niet zielsverscheurend dat men serieus van plan is om oliepijplijnen dwars door ongerepte regenwouden van British Columbia te leiden? Is het te begrijpen dat men gigantische olietankers door de fjorden wil laten varen, met als risico een volgende olieramp die kermodeberen, zalm, orka’s en andere icoondieren (en planten!) uit Canada bedreigt? Dit grijpt me naar de keel! Vooral omdat de wereld niet beseft dat het voor onze ogen gebeurt, maar gesluierd wordt door misleidende etiketten zoals ethic oil!

Rally against oil tankers along the coast of British Columbia, Downtown Vancouver, March 26th 2012

Daarom heb ik afgelopen maandag meegelopen met in een demonstratie tegen de olietankers in Downtown Vancouver. Kennen jullie het gevoel  ‘hartverscheurend’? Dat was het toen native coastal people vertelden over hun afhankelijkheid van de schone zee. Dat ze bang zijn dat olie hun zalmrivieren zal vergiftigen, waar ze al 10.000 jaar van afhankelijk zijn. Dat was het toen een vrouw uit noord Alberta vertelde dat olielekkages uit de teerzanden de grond rondom haar dorp vergiftigden, drinkwater onbruikbaar maakten, de ouderen en kinderen ziek maakten. Het ergste? De regering houdt dit stil!

Clouds in shapes of eagle wings show their own messages, March 28th 2012

Omdat ik zulke sprekers op een podium zag, met alle mensen om mij heen die dezelfde boosheid voelden, ben ik nu verbonden aan het lot van deze mensen. Ik kan mijn rug er niet meer toe keren. Ik zie olie overal om mij heen en het maakt me bang. Zijn we onomkeerbaar afhankelijk gemaakt van olie? Hoe zorgen we dat toekomstige generaties nog genoeg olie overhouden rubberlaarzen,  reistassen, vloerkleden, dashboardkastjes en medische apparatuur? Verbruiken we dit allemaal om naar ons werk te rijden, om in de file te staan?

Magical place. I could imagine a world without humans, until a helicopter came across and chased both eagles and geese away. March 28th 2012

Ik hoop dat er snel een alternatief gevonden wordt voor benzine, kerosine, en diesel. Het verbranden van olie enkel voor vervoer moet zo snel mogelijk gestopt worden, willen we in de lange termijn nog van olie gebruik maken. Hoe ironisch is het dan dat ik naar Parksville ben gereden in een Dodge Dakota, een enorm Amerikaans gevaarte dat mijn bloed deed stollen toen onze blikken elkaar voor het eerst ontmoetten. Dit is de auto van het departement Biology van mijn universiteit. Door te rijden in zo’n auto, schaam ik me op de weg, waardoor mijn afkeer tegen de huidige afhankelijkheid van olie alleen maar groeit.

Ashamed to drive in this car right now. March 27th 2012

 Wat mij dan teleurstelt is dat ik dezelfde boodschap 20 jaar geleden al hoorde in televisiereclames, waarbij er een wereldbol in beeld werd gebracht die langzaam opbrandde. Ondertussen lijkt de wereld er erger aan toe te zijn dan zij al was. Is er dan ook maar iets veranderd? Of is er nog hoop? Negentien jaar geleden protesteerde ik al tegen de bio-industrie. Deze industrie is alleen maar gegroeid. Ik ben toch elke keer blij als ik hoor dat de biologische boerensector aan het groeien is. Dat geeft hoop! Nu hoop ik op een groen alternatief voor vervoermiddelen. We moeten opnieuw leren delen met al onze aardgenoten. 

Take home message: we need to learn to share just like our fellow earthlings. March 28th 2012

Beelden zeggen meer dan woorden

Soms vergeet ik dat in Canada niet alles zo mooi is als het lijkt. Ik kan jullie vertellen over mijn bezoek aan Cathedral Grove, een stuk old growth forest op Vancouver Island dat de zaag bespaard is gebleven. Iedereen zal met verwondering en ontzag in deze toeristische attractie rondlopen. Wat een schok is het dan als je hoort dat het niet groter is dan een vierkante kilometer. Al het bos eromheen is vernietigd en bestaat nu uit plantages met bomen van dezelfde leeftijd. 

Breathing greenness in Cathedral Grove, March 3rd 2012

Wat een schok zal het zijn voor de mensen die voor het eerst horen dat Canada bezig is met een plan om oliebuizen te plaatsen dwars door the Great Bear Rainforest; het bos dat onderdak biedt aan de mysterieuze witte variant van de zwarte beer. Na elk gevoel van ontzag en verwondering dat gepaard gaat met de Canadese natuur, komt een schok als ik besef dat het niet langer zo zal bestaan. 

Clear-cutting, het omkappen van volledige bossen met als resultaat dat er een lege vlakte overblijft, is nog steeds een conventionele manier van kappen in Canada. Deze methode gaat gepaard met erosie, aardverschuivingen, en natuurlijk verlies van biodiversiteit. De verwoestingen die ik heb aanschouwd zorgen dat ik realiseer dat ik me als Nederlander nog dieper moet schamen. Daar in mijn thuisland is geen enkel stukje originele natuur te vinden. Ik hoop dat ik mijn Ph. D. onderzoek zo kan uitvoeren dat ik uiteindelijk iets van dat verlies ongedaan kan maken.

Sharing a moment with a crow at Beach Grove, Tsawwassen, February 23rd

Mijn eerste veldseizoen staat voor de deur. Ik ben nog niet klaar voor de migratietocht terug naar Nederland. Ik moet nog honderd ganzenboeken lezen, twintig discussies voeren met watervogelwetenschappers, en het liefst nog twee weken in het veld spenderen voordat ik er klaar voor ben… of dan misschien nog steeds niet. Het leven van een Ph. D. student is niet zoveel anders dan dat van een gans. Een gans moet vetmassa’s opbouwen om de trek naar Rusland te voltooien, beslissingen nemen waar te eten en hoe lang, en bovendien precies op tijd aankomen in het broedgebied. Het equivalent voor mij is: literatuurmassa opslaan in mijn hoofd, beslissingen nemen wanneer ik vliegtickets boek en wat ik allemaal voor spullen nodig heb, en precies op tijd aankomen op de juiste plaats waar de ganzen zullen zijn.

Striped Pyjama landscape at Beach Grove, Tsawwassen, February 23rd 2012

Brant geese, always aware of lurking danger at Beach Grove, Tsawwassen, February 23rd

Toch heb ik vorige week besteed aan iets compleet anders: een weekend naar een conferentie op Vancouver Island, gevolgd door een cursus statistisch programmeren in ‘R’. Deze twee events vonden plaats in Bamfield, een geïsoleerd plaatsje dat alleen bereikbaar is per boot of loggers road. Hier bevindt zich het Bamfield Marine Sciences Centre, waar veel gerenommeerde onderzoekers werken. Het is waarschijnlijk de allerbeste plek om je statistiekkennis bij te spijkeren.

Best place for a statistics course at Bamfield, March 4th 2012

The weather was not always that great, but the views compensated for that. Bamfield, March 4th 2012

De conferentie was alleen voor M. Sc. en Ph. D. studenten, dus er waren geen strenge professoren die zorgvuldig opgebouwde presentaties de grond in boorden. De reis naar Bamfield gaat gepaard met een overtocht met een veerboot van 1.5 uur, een autoreis van ca. 3 uur en nog een drie uur durende tocht met een boot. De laatste watertocht was het meest aangenaam, aangezien er bier en pizza beschikbaar was. Op de conferentie heb ik mijn M. Sc. onderzoek naar de interactie tussen slechtvalken en strandlopers gepresenteerd, omdat ik nog geen resultaten heb van mijn ganzenonderzoek. De conferentie vloog om, voor ik het wist stond ik al op de dansvloer met mijn Steller’s Jay kostuum aan. Er was namelijk een kostuum party met als thema: ‘American’s next top model organism’. Steller’s jays vallen misschien een beetje buiten het thema, maar het zijn wel de coolste vogels van de Westkust van Canada (vind ik dan). 

Feestzaal en cursus locatie: The Rix, March 7th 2012

Pelagic cormorants on the look-out, Bamfield, March 5th 2012

Twee weken geleden heb ik nog gewandeld met collega’s in Cypress Provincal Park, en dat was een geweldig avontuur.  Zonder sneeuwschoenen zakten we tot onze knieën weg in de sneeuw. Het was ruim 2 uur wandelen naar de top, maar dat was zeker de moeite waard. Vooral omdat we op de terugweg de meeste stukken glijdend op plastic zakken en regenbroeken naar beneden aflegden. Een ander hoogtepunt waren de raven en de gray jays, en twee golden eagles. De gray jays landden op onze handen om kruimeltjes brood te eten, dus deze vogels boden uitstekende mogelijkheden voor portretfotografie.

Gray jays at the top of Hollyburn in Cypress Provincial Park, Feb 27th 2012

Stunning view all around, Hollyburn, February 27th 2012

Raven makes it even prettier, Hollyburn, February 27th 2012

Vancouver Downtown under snowy clouds from Hollyburn, Cypress Provincial Park, February 27th 2012

Only 30 minutes by car, you're in a new world! Hollyburn, February 27th 2012

De titel zegt het al; ik ben vandaag niet zo schrijverig. Ik hou het maar bij veel foto's.

Tot snel!
Liefs,
Marinde

What's in a name?

Lang geleden op een verjaardagsavondje van mijn moeder zei mijn oom Piet: jouw naam betekent ‘vrouw van de zee’, en die van je zus (Sylvia) betekent ‘vrouw van het bos’. Stiekem was ik jaloers op mijn zus, want het bos was mijn favoriete plek. De zee, die was donker en koud op de meeste plaatsen, en hoewel het fijn was om kuilen te graven en frisbees te vangen op het strand, voelde ik niet dezelfde binding met de zee als met het bos. Dit gevoel werd later versterkt door het feit dat ik geobsedeerd werd door wolven. Hun familiebanden, communicatie over lange afstanden, en hun imposante rol in ecosystemen boeide mij en ik wilde er deel van worden. Het was geen gek idee: andere mensen waren me al voor geweest (zie e.g. Shaun Ellis). 

Wood ducks at Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)

Omdat ik zeker wist dat ik mijn toekomst bij de wolven wilde doorbrengen, ging ik biologie studeren. Ik beklom de berg van B. Sc. naar M. Sc., via gladde paden vol wiskundeformules en scheikundeberekeningen. Vele paden leken te steil, maar uiteindelijk lukte het mij om zover te komen. Na twee weken veldonderzoek op Terschelling, wist ik zeker dat ecologie mijn lot was, en niet gedragsbiologie. Geleid door de mogelijkheid om wolvenonderzoek te doen, ging ik naar Wageningen, waar men de interactie tussen Mongoolse przewalskipaarden en wolven onderzocht. Na wat verdiepend onderzoek naar de veldomstandigheden, leek het met toch een beter idee om het wat minder ver, of in ieder geval iets minder primitief te zoeken.  

Ocean and forest can be studied simultaneously here in Belcarra Regional Park (February 6th 2012)

M. Sc. scriptie-onderwerpen vinden is op zich al een thesis. Samen met studiegenoten stuurden we e-mails door de hele wereld, van lynxen in Polen, naar zeearenden in Noorwegen, en uiteindelijk: slechtvalken in Canada. Canada had in 2008 mijn hart gestolen tijdens een 21 daagse rondreis met Johan en mijn ouders. Natuurlijk greep ik de kans om predator-prooi interacties te onderzoeken tussen slechtvalken en bonte strandlopers, in British Columbia.

  

This city stole my heart in 2008 (February 5th 2012)

In de maanden die ik daar doorbracht in de winter 2009/2010 verloor ik mijn hart aan de zee. Elke dag leerde ik meer over het ecosysteem van Boundary Bay, waar magisch biofilm (een laagje algen en bacteriën op het slib) de grote attractie is voor duizenden strandlopers, eenden en zelfs ganzen tijdens hun migratie. Terwijl deze vogels op jacht zijn naar hun dagelijkse kostje, worden ze gelijkertijd zelf bejaagd door zeearenden, giervalken, slechtvalken, kiekendieven, roodstaartbuizerds, smellekens, andere havikachtigen, meeuwen, en uilen. Deze dynamica kon mij uren, weken, maanden boeien, en eigenlijk wilde ik niet meer weg. Op de dagen waarop ik niet naar mijn studieplek kon (door presentaties of besprekingen op de universiteit), voelde ik een constant verlangen om terug te gaan.

Predator-prey habitat, Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)

In de tussentijd heb ik met vele andere dieren gewerkt (termieten, hamsters, wilde zwijnen, grutto’s, scholeksters, ganzen), met altijd in mijn achterhoofd dat ik uiteindelijk de vaardigheden moet hebben om wolvenonderzoek doen. Dat is nu niet anders. Of ik nou het effect van predatierisico of –gevaar onderzoek in de interactie tussen ganzen en zeearenden, of tussen wolven en kariboes; waarschijnlijk heb ik dezelfde technieken nodig. 

How much does an eagle differ from a wolf? Reifel Migratory Birds Sanctuary (February 8th)

Apparently, geese easily go together with forests! (February 15th 2012)

Afgelopen woensdag ben ik samen met ganzenkenners op zoek gegaan naar de rotganzen in Boundary Bay. Het verlangen om aan mijn studie te beginnen is groot, en met behulp van de tips van deze mensen kan ik al een stuk vooruit in het proces om te bepalen wát ik nou eigenlijk ga onderzoeken. Uiteindelijk draait alles om de hypothesen en onderzoeksvragen. Voordat ik de juiste weg kan vinden, moet ik eerst het systeem begrijpen. Waarschijnlijk hoef ik niet eens onderscheid te maken tussen zee en bos, want waar bos is, huist de zeearend. Zo zie je maar, een naam hoeft niets te zeggen over waar een dier zich uiteindelijk het meeste thuis voelt.

Both grey-bellied and black-bellied Brant geese on a sandbank at Beach Grove, Tsawwassen (February 15th 2012)

Misschien is het verwarrend dat ik het nu opeens over rotganzen heb, in plaats van brandganzen (what's in a name?). De verklaring is: ik ben natuurlijk niet voor niks naar Canada verhuisd! De West-Canadese rotganzen vertonen, net als de brandganzen in Europa, veranderingen in hun migratiepatronen en timing. Deze twee verschijnselen kan ik dus mooi met elkaar gaan vergelijken in mijn Ph. D. onderzoek. 

Brant geese in flight after a disturbance caused by eagles (February 15th 2012)

Wat mezelf betreft, ik ben de laatste twee weken vooral aan het werk aan mijn bureautje op de Simon Fraser University. Maandag en dinsdag zijn de perfecte werkdagen, omdat woensdag, donderdag en vrijdag meestal vol zitten met labmeetings, seminars en vrijdagmiddagborrels. Ik klaag niet! 

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.

Liefs, 

Marinde

In my element, Belcarra Regional Park (February 6th 2012)

Ganz(en) viel spaß!

De afgelopen weken ben ik diep in de (ganzen)literatuur gedoken. Dat moet ook wel, want op 7 april vlieg ik alweer terug naar Amsterdam, om vervolgens door te vliegen naar Estland. Mijn missie van de komende week is om een plan op te zetten. Wat ga ik nou eigenlijk doen, daar op de kwelders? Mijn onderzoek heeft te maken met de migratieveranderingen bij brandganzen en rotganzen in de afgelopen 25 jaar. De focus ligt op de interactie tussen zeearenden en ganzen, zowel in Estland als in Canada.

Simon Fraser University, the Academic Triangle on a sunny day (February 3rd)

Gulls certainly are an important food source for bald eagles (Canada Plaza, February 4th)

De literatuur daarentegen houdt zich vooral bezig met de zoektocht naar het optimale: de hoogste overlevingskansen, de meeste lichaamsmassa.Wanneer is een gans succesvol? Als ie dun is, of dik? Als ie agressief is, of aardig? Op die manier probeert men te achterhalen hoe de populatiedynamica in elkaar zit. Een dikke gans heeft namelijk meer bouwstoffen om weg te geven aan eieren, en heeft meer kracht om te vechten voor de beste nestplaats (ver van roofdieren). Maar draait dan echt alles om maximale reproductie? Ik kan me er weinig bij voorstellen, vooral als ik lees dat maar een beperkt aantal ganzen (55% van de vrouwen en 48% van de mannen, Black et al. 2007) succesvol jongen grootbrengt tijdens ‘t leven. De meeste aannames in ganzenliteratuur worden gezien door een mannelijke (haantjeachtige) biologenbril. Voor mij valt 't niet mee om scherp te blijven zien als ik die bril moet dragen.
Een gans doet gewoon wat ie moet doen.

This Canada goose might be successful because he or she is more aggressive (February 4th, Stanley Park)

Indrukwekkend is het wel dat de ganzen met de meeste jongen het hoogst in de ganzenhiërarchie staan: de jongen helpen immers mee om het territorium –en dus het voedsel- te verdedigen. Dit doet me denken aan al die keren dat ik van de stoep werd gekegeld door moeders met kinderwagens, om al niet te praten over de angstaanjagende tweelingkinderwagens. Aan de andere kant hoef je als kinderloze gans niet perse op de beste voedselplekken te zijn; je hoeft immers geen horde kinderen te voeden. Ben je dan een minder succesvolle gans? Volgens mij ben je gewoon sneller tevreden.

Do aggressive hockey players also have a higher reproductive success? Vancouver Giants vs. Kamloops Blazers (February 3rd)

Buiten dat PhD-achtige om, ben ik ook constant op avontuur. Op zondag de 29^e ben ik naar de Chinese New Year Fair geweest, bestaande uit allerlei festiviteiten rondom Chinatown. Ik heb samen met een groep internationale studenten de Chinese tuinen bezocht, waar Chinese traditionele kunst werd gedemonstreerd. Afgelopen donderdag heb ik pizza gegeten bij een professor. Met meer dan 10 studenten die alle hun eigen topping meebrachten, was dat een gezellige boel! De opvolgende vrijdag was ook een drukke dag met een hockeywedstrijd én het afstudeerfeest van Danica (een MSc studente die nu dus geen student meer is!).

Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th

Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th

En dan gisteren, de prachtigste zaterdag tot nu toe, ben ik afgereisd naar Beautiful Canada Plaza om nog maar een keer al die leuke bootjes en eendjes op de foto te zetten. In Stanley Park heb ik geoefend met ganzen bestuderen, want daar was een horde Canadese ganzen die graag van dichtbij liet zien hoe de hiërarchie in stand wordt gehouden. En ‘hoe gaat het nou met je been?’ Ik was maandag naar de dokter geweest, en zij zei dat het nog wel 3 weken opgezwollen kan blijven. Ik maak me er dus minder druk om!

Sunny Vancouver, who's complaining about rain now??? (February 4th)

Even gulls are friendly in Vancouver (Canada Plaza, February 4th)

Vandaag was nog zo'n Beautiful British Columbia dag, want ik ben met mijn huisgenoten naar Belcarra Regional Park geweest. Daar heb ik niks minder gezien dan twee herten,twee zeehonden, meerdere zeearenden, een eekhoorn, roodborstlijsters (duh), een berg meeuwen e.a.! Hieronder nog wat foto's om de glorie te delen.

Blacktail deer (Odocoileus hemionus columbianus) in a backyard, February 5th

Sasamat lake (February 5th)

Seals and sea eagles were not hard to spot here (Feburary 5th)

Dat was het wel weer even! Ik ben niet zo poëtisch vandaag, dat komt omdat ik honger heb en nog moet koken!

Take care!

Groetjes


Marinde