Sunday, February 19, 2012

What's in a name?

Lang geleden op een verjaardagsavondje van mijn moeder zei mijn oom Piet: jouw naam betekent ‘vrouw van de zee’, en die van je zus (Sylvia) betekent ‘vrouw van het bos’. Stiekem was ik jaloers op mijn zus, want het bos was mijn favoriete plek. De zee, die was donker en koud op de meeste plaatsen, en hoewel het fijn was om kuilen te graven en frisbees te vangen op het strand, voelde ik niet dezelfde binding met de zee als met het bos. Dit gevoel werd later versterkt door het feit dat ik geobsedeerd werd door wolven. Hun familiebanden, communicatie over lange afstanden, en hun imposante rol in ecosystemen boeide mij en ik wilde er deel van worden. Het was geen gek idee: andere mensen waren me al voor geweest (zie e.g. Shaun Ellis). 

Wood ducks at Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)
Omdat ik zeker wist dat ik mijn toekomst bij de wolven wilde doorbrengen, ging ik biologie studeren. Ik beklom de berg van B. Sc. naar M. Sc., via gladde paden vol wiskundeformules en scheikundeberekeningen. Vele paden leken te steil, maar uiteindelijk lukte het mij om zover te komen. Na twee weken veldonderzoek op Terschelling, wist ik zeker dat ecologie mijn lot was, en niet gedragsbiologie. Geleid door de mogelijkheid om wolvenonderzoek te doen, ging ik naar Wageningen, waar men de interactie tussen Mongoolse przewalskipaarden en wolven onderzocht. Na wat verdiepend onderzoek naar de veldomstandigheden, leek het met toch een beter idee om het wat minder ver, of in ieder geval iets minder primitief te zoeken.  

Ocean and forest can be studied simultaneously here in Belcarra Regional Park (February 6th 2012)
M. Sc. scriptie-onderwerpen vinden is op zich al een thesis. Samen met studiegenoten stuurden we e-mails door de hele wereld, van lynxen in Polen, naar zeearenden in Noorwegen, en uiteindelijk: slechtvalken in Canada. Canada had in 2008 mijn hart gestolen tijdens een 21 daagse rondreis met Johan en mijn ouders. Natuurlijk greep ik de kans om predator-prooi interacties te onderzoeken tussen slechtvalken en bonte strandlopers, in British Columbia.
  
This city stole my heart in 2008 (February 5th 2012)
In de maanden die ik daar doorbracht in de winter 2009/2010 verloor ik mijn hart aan de zee. Elke dag leerde ik meer over het ecosysteem van Boundary Bay, waar magisch biofilm (een laagje algen en bacteriën op het slib) de grote attractie is voor duizenden strandlopers, eenden en zelfs ganzen tijdens hun migratie. Terwijl deze vogels op jacht zijn naar hun dagelijkse kostje, worden ze gelijkertijd zelf bejaagd door zeearenden, giervalken, slechtvalken, kiekendieven, roodstaartbuizerds, smellekens, andere havikachtigen, meeuwen, en uilen. Deze dynamica kon mij uren, weken, maanden boeien, en eigenlijk wilde ik niet meer weg. Op de dagen waarop ik niet naar mijn studieplek kon (door presentaties of besprekingen op de universiteit), voelde ik een constant verlangen om terug te gaan.

Predator-prey habitat, Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)
In de tussentijd heb ik met vele andere dieren gewerkt (termieten, hamsters, wilde zwijnen, grutto’s, scholeksters, ganzen), met altijd in mijn achterhoofd dat ik uiteindelijk de vaardigheden moet hebben om wolvenonderzoek doen. Dat is nu niet anders. Of ik nou het effect van predatierisico of –gevaar onderzoek in de interactie tussen ganzen en zeearenden, of tussen wolven en kariboes; waarschijnlijk heb ik dezelfde technieken nodig. 
How much does an eagle differ from a wolf? Reifel Migratory Birds Sanctuary (February 8th)
Apparently, geese easily go together with forests! (February 15th 2012)
Afgelopen woensdag ben ik samen met ganzenkenners op zoek gegaan naar de rotganzen in Boundary Bay. Het verlangen om aan mijn studie te beginnen is groot, en met behulp van de tips van deze mensen kan ik al een stuk vooruit in het proces om te bepalen wát ik nou eigenlijk ga onderzoeken. Uiteindelijk draait alles om de hypothesen en onderzoeksvragen. Voordat ik de juiste weg kan vinden, moet ik eerst het systeem begrijpen. Waarschijnlijk hoef ik niet eens onderscheid te maken tussen zee en bos, want waar bos is, huist de zeearend. Zo zie je maar, een naam hoeft niets te zeggen over waar een dier zich uiteindelijk het meeste thuis voelt.

Both grey-bellied and black-bellied Brant geese on a sandbank at Beach Grove, Tsawwassen (February 15th 2012)
Misschien is het verwarrend dat ik het nu opeens over rotganzen heb, in plaats van brandganzen (what's in a name?). De verklaring is: ik ben natuurlijk niet voor niks naar Canada verhuisd! De West-Canadese rotganzen vertonen, net als de brandganzen in Europa, veranderingen in hun migratiepatronen en timing. Deze twee verschijnselen kan ik dus mooi met elkaar gaan vergelijken in mijn Ph. D. onderzoek. 

Brant geese in flight after a disturbance caused by eagles (February 15th 2012)

Wat mezelf betreft, ik ben de laatste twee weken vooral aan het werk aan mijn bureautje op de Simon Fraser University. Maandag en dinsdag zijn de perfecte werkdagen, omdat woensdag, donderdag en vrijdag meestal vol zitten met labmeetings, seminars en vrijdagmiddagborrels. Ik klaag niet! 

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.

Liefs, 

Marinde

In my element, Belcarra Regional Park (February 6th 2012)

Sunday, February 5, 2012

Ganz(en) viel spaß!

De afgelopen weken ben ik diep in de (ganzen)literatuur gedoken. Dat moet ook wel, want op 7 april vlieg ik alweer terug naar Amsterdam, om vervolgens door te vliegen naar Estland. Mijn missie van de komende week is om een plan op te zetten. Wat ga ik nou eigenlijk doen, daar op de kwelders? Mijn onderzoek heeft te maken met de migratieveranderingen bij brandganzen en rotganzen in de afgelopen 25 jaar. De focus ligt op de interactie tussen zeearenden en ganzen, zowel in Estland als in Canada.
Simon Fraser University, the Academic Triangle on a sunny day (February 3rd)
Gulls certainly are an important food source for bald eagles (Canada Plaza, February 4th)
De literatuur daarentegen houdt zich vooral bezig met de zoektocht naar het optimale: de hoogste overlevingskansen, de meeste lichaamsmassa.Wanneer is een gans succesvol? Als ie dun is, of dik? Als ie agressief is, of aardig? Op die manier probeert men te achterhalen hoe de populatiedynamica in elkaar zit. Een dikke gans heeft namelijk meer bouwstoffen om weg te geven aan eieren, en heeft meer kracht om te vechten voor de beste nestplaats (ver van roofdieren). Maar draait dan echt alles om maximale reproductie? Ik kan me er weinig bij voorstellen, vooral als ik lees dat maar een beperkt aantal ganzen (55% van de vrouwen en 48% van de mannen, Black et al. 2007) succesvol jongen grootbrengt tijdens ‘t leven. De meeste aannames in ganzenliteratuur worden gezien door een mannelijke (haantjeachtige) biologenbril. Voor mij valt 't niet mee om scherp te blijven zien als ik die bril moet dragen.
Een gans doet gewoon wat ie moet doen.

This Canada goose might be successful because he or she is more aggressive (February 4th, Stanley Park)
Indrukwekkend is het wel dat de ganzen met de meeste jongen het hoogst in de ganzenhiërarchie staan: de jongen helpen immers mee om het territorium –en dus het voedsel- te verdedigen. Dit doet me denken aan al die keren dat ik van de stoep werd gekegeld door moeders met kinderwagens, om al niet te praten over de angstaanjagende tweelingkinderwagens. Aan de andere kant hoef je als kinderloze gans niet perse op de beste voedselplekken te zijn; je hoeft immers geen horde kinderen te voeden. Ben je dan een minder succesvolle gans? Volgens mij ben je gewoon sneller tevreden.

Do aggressive hockey players also have a higher reproductive success? Vancouver Giants vs. Kamloops Blazers (February 3rd)
Buiten dat PhD-achtige om, ben ik ook constant op avontuur. Op zondag de 29e ben ik naar de Chinese New Year Fair geweest, bestaande uit allerlei festiviteiten rondom Chinatown. Ik heb samen met een groep internationale studenten de Chinese tuinen bezocht, waar Chinese traditionele kunst werd gedemonstreerd. Afgelopen donderdag heb ik pizza gegeten bij een professor. Met meer dan 10 studenten die alle hun eigen topping meebrachten, was dat een gezellige boel! De opvolgende vrijdag was ook een drukke dag met een hockeywedstrijd én het afstudeerfeest van Danica (een MSc studente die nu dus geen student meer is!).

Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th
Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th
En dan gisteren, de prachtigste zaterdag tot nu toe, ben ik afgereisd naar Beautiful Canada Plaza om nog maar een keer al die leuke bootjes en eendjes op de foto te zetten. In Stanley Park heb ik geoefend met ganzen bestuderen, want daar was een horde Canadese ganzen die graag van dichtbij liet zien hoe de hiërarchie in stand wordt gehouden. En ‘hoe gaat het nou met je been?’ Ik was maandag naar de dokter geweest, en zij zei dat het nog wel 3 weken opgezwollen kan blijven. Ik maak me er dus minder druk om!

Sunny Vancouver, who's complaining about rain now??? (February 4th)
Even gulls are friendly in Vancouver (Canada Plaza, February 4th)
Vandaag was nog zo'n Beautiful British Columbia dag, want ik ben met mijn huisgenoten naar Belcarra Regional Park geweest. Daar heb ik niks minder gezien dan twee herten,twee zeehonden, meerdere zeearenden, een eekhoorn, roodborstlijsters (duh), een berg meeuwen e.a.! Hieronder nog wat foto's om de glorie te delen.

Blacktail deer (Odocoileus hemionus columbianus) in a backyard, February 5th
Sasamat lake (February 5th)
Seals and sea eagles were not hard to spot here (Feburary 5th)


Dat was het wel weer even! Ik ben niet zo poëtisch vandaag, dat komt omdat ik honger heb en nog moet koken!

Take care!

Groetjes



Marinde