What's in a name?

Lang geleden op een verjaardagsavondje van mijn moeder zei mijn oom Piet: jouw naam betekent ‘vrouw van de zee’, en die van je zus (Sylvia) betekent ‘vrouw van het bos’. Stiekem was ik jaloers op mijn zus, want het bos was mijn favoriete plek. De zee, die was donker en koud op de meeste plaatsen, en hoewel het fijn was om kuilen te graven en frisbees te vangen op het strand, voelde ik niet dezelfde binding met de zee als met het bos. Dit gevoel werd later versterkt door het feit dat ik geobsedeerd werd door wolven. Hun familiebanden, communicatie over lange afstanden, en hun imposante rol in ecosystemen boeide mij en ik wilde er deel van worden. Het was geen gek idee: andere mensen waren me al voor geweest (zie e.g. Shaun Ellis). 

Wood ducks at Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)

Omdat ik zeker wist dat ik mijn toekomst bij de wolven wilde doorbrengen, ging ik biologie studeren. Ik beklom de berg van B. Sc. naar M. Sc., via gladde paden vol wiskundeformules en scheikundeberekeningen. Vele paden leken te steil, maar uiteindelijk lukte het mij om zover te komen. Na twee weken veldonderzoek op Terschelling, wist ik zeker dat ecologie mijn lot was, en niet gedragsbiologie. Geleid door de mogelijkheid om wolvenonderzoek te doen, ging ik naar Wageningen, waar men de interactie tussen Mongoolse przewalskipaarden en wolven onderzocht. Na wat verdiepend onderzoek naar de veldomstandigheden, leek het met toch een beter idee om het wat minder ver, of in ieder geval iets minder primitief te zoeken.  

Ocean and forest can be studied simultaneously here in Belcarra Regional Park (February 6th 2012)

M. Sc. scriptie-onderwerpen vinden is op zich al een thesis. Samen met studiegenoten stuurden we e-mails door de hele wereld, van lynxen in Polen, naar zeearenden in Noorwegen, en uiteindelijk: slechtvalken in Canada. Canada had in 2008 mijn hart gestolen tijdens een 21 daagse rondreis met Johan en mijn ouders. Natuurlijk greep ik de kans om predator-prooi interacties te onderzoeken tussen slechtvalken en bonte strandlopers, in British Columbia.

  

This city stole my heart in 2008 (February 5th 2012)

In de maanden die ik daar doorbracht in de winter 2009/2010 verloor ik mijn hart aan de zee. Elke dag leerde ik meer over het ecosysteem van Boundary Bay, waar magisch biofilm (een laagje algen en bacteriën op het slib) de grote attractie is voor duizenden strandlopers, eenden en zelfs ganzen tijdens hun migratie. Terwijl deze vogels op jacht zijn naar hun dagelijkse kostje, worden ze gelijkertijd zelf bejaagd door zeearenden, giervalken, slechtvalken, kiekendieven, roodstaartbuizerds, smellekens, andere havikachtigen, meeuwen, en uilen. Deze dynamica kon mij uren, weken, maanden boeien, en eigenlijk wilde ik niet meer weg. Op de dagen waarop ik niet naar mijn studieplek kon (door presentaties of besprekingen op de universiteit), voelde ik een constant verlangen om terug te gaan.

Predator-prey habitat, Reifel Migratory Bird Sanctuary (February 8th 2012)

In de tussentijd heb ik met vele andere dieren gewerkt (termieten, hamsters, wilde zwijnen, grutto’s, scholeksters, ganzen), met altijd in mijn achterhoofd dat ik uiteindelijk de vaardigheden moet hebben om wolvenonderzoek doen. Dat is nu niet anders. Of ik nou het effect van predatierisico of –gevaar onderzoek in de interactie tussen ganzen en zeearenden, of tussen wolven en kariboes; waarschijnlijk heb ik dezelfde technieken nodig. 

How much does an eagle differ from a wolf? Reifel Migratory Birds Sanctuary (February 8th)

Apparently, geese easily go together with forests! (February 15th 2012)

Afgelopen woensdag ben ik samen met ganzenkenners op zoek gegaan naar de rotganzen in Boundary Bay. Het verlangen om aan mijn studie te beginnen is groot, en met behulp van de tips van deze mensen kan ik al een stuk vooruit in het proces om te bepalen wát ik nou eigenlijk ga onderzoeken. Uiteindelijk draait alles om de hypothesen en onderzoeksvragen. Voordat ik de juiste weg kan vinden, moet ik eerst het systeem begrijpen. Waarschijnlijk hoef ik niet eens onderscheid te maken tussen zee en bos, want waar bos is, huist de zeearend. Zo zie je maar, een naam hoeft niets te zeggen over waar een dier zich uiteindelijk het meeste thuis voelt.

Both grey-bellied and black-bellied Brant geese on a sandbank at Beach Grove, Tsawwassen (February 15th 2012)

Misschien is het verwarrend dat ik het nu opeens over rotganzen heb, in plaats van brandganzen (what's in a name?). De verklaring is: ik ben natuurlijk niet voor niks naar Canada verhuisd! De West-Canadese rotganzen vertonen, net als de brandganzen in Europa, veranderingen in hun migratiepatronen en timing. Deze twee verschijnselen kan ik dus mooi met elkaar gaan vergelijken in mijn Ph. D. onderzoek. 

Brant geese in flight after a disturbance caused by eagles (February 15th 2012)

Wat mezelf betreft, ik ben de laatste twee weken vooral aan het werk aan mijn bureautje op de Simon Fraser University. Maandag en dinsdag zijn de perfecte werkdagen, omdat woensdag, donderdag en vrijdag meestal vol zitten met labmeetings, seminars en vrijdagmiddagborrels. Ik klaag niet! 

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.

Liefs, 

Marinde

In my element, Belcarra Regional Park (February 6th 2012)

Ganz(en) viel spaß!

De afgelopen weken ben ik diep in de (ganzen)literatuur gedoken. Dat moet ook wel, want op 7 april vlieg ik alweer terug naar Amsterdam, om vervolgens door te vliegen naar Estland. Mijn missie van de komende week is om een plan op te zetten. Wat ga ik nou eigenlijk doen, daar op de kwelders? Mijn onderzoek heeft te maken met de migratieveranderingen bij brandganzen en rotganzen in de afgelopen 25 jaar. De focus ligt op de interactie tussen zeearenden en ganzen, zowel in Estland als in Canada.

Simon Fraser University, the Academic Triangle on a sunny day (February 3rd)

Gulls certainly are an important food source for bald eagles (Canada Plaza, February 4th)

De literatuur daarentegen houdt zich vooral bezig met de zoektocht naar het optimale: de hoogste overlevingskansen, de meeste lichaamsmassa.Wanneer is een gans succesvol? Als ie dun is, of dik? Als ie agressief is, of aardig? Op die manier probeert men te achterhalen hoe de populatiedynamica in elkaar zit. Een dikke gans heeft namelijk meer bouwstoffen om weg te geven aan eieren, en heeft meer kracht om te vechten voor de beste nestplaats (ver van roofdieren). Maar draait dan echt alles om maximale reproductie? Ik kan me er weinig bij voorstellen, vooral als ik lees dat maar een beperkt aantal ganzen (55% van de vrouwen en 48% van de mannen, Black et al. 2007) succesvol jongen grootbrengt tijdens ‘t leven. De meeste aannames in ganzenliteratuur worden gezien door een mannelijke (haantjeachtige) biologenbril. Voor mij valt 't niet mee om scherp te blijven zien als ik die bril moet dragen.
Een gans doet gewoon wat ie moet doen.

This Canada goose might be successful because he or she is more aggressive (February 4th, Stanley Park)

Indrukwekkend is het wel dat de ganzen met de meeste jongen het hoogst in de ganzenhiërarchie staan: de jongen helpen immers mee om het territorium –en dus het voedsel- te verdedigen. Dit doet me denken aan al die keren dat ik van de stoep werd gekegeld door moeders met kinderwagens, om al niet te praten over de angstaanjagende tweelingkinderwagens. Aan de andere kant hoef je als kinderloze gans niet perse op de beste voedselplekken te zijn; je hoeft immers geen horde kinderen te voeden. Ben je dan een minder succesvolle gans? Volgens mij ben je gewoon sneller tevreden.

Do aggressive hockey players also have a higher reproductive success? Vancouver Giants vs. Kamloops Blazers (February 3rd)

Buiten dat PhD-achtige om, ben ik ook constant op avontuur. Op zondag de 29^e ben ik naar de Chinese New Year Fair geweest, bestaande uit allerlei festiviteiten rondom Chinatown. Ik heb samen met een groep internationale studenten de Chinese tuinen bezocht, waar Chinese traditionele kunst werd gedemonstreerd. Afgelopen donderdag heb ik pizza gegeten bij een professor. Met meer dan 10 studenten die alle hun eigen topping meebrachten, was dat een gezellige boel! De opvolgende vrijdag was ook een drukke dag met een hockeywedstrijd én het afstudeerfeest van Danica (een MSc studente die nu dus geen student meer is!).

Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th

Year of the Dragon! Chinese New Year Fair on January 29th

En dan gisteren, de prachtigste zaterdag tot nu toe, ben ik afgereisd naar Beautiful Canada Plaza om nog maar een keer al die leuke bootjes en eendjes op de foto te zetten. In Stanley Park heb ik geoefend met ganzen bestuderen, want daar was een horde Canadese ganzen die graag van dichtbij liet zien hoe de hiërarchie in stand wordt gehouden. En ‘hoe gaat het nou met je been?’ Ik was maandag naar de dokter geweest, en zij zei dat het nog wel 3 weken opgezwollen kan blijven. Ik maak me er dus minder druk om!

Sunny Vancouver, who's complaining about rain now??? (February 4th)

Even gulls are friendly in Vancouver (Canada Plaza, February 4th)

Vandaag was nog zo'n Beautiful British Columbia dag, want ik ben met mijn huisgenoten naar Belcarra Regional Park geweest. Daar heb ik niks minder gezien dan twee herten,twee zeehonden, meerdere zeearenden, een eekhoorn, roodborstlijsters (duh), een berg meeuwen e.a.! Hieronder nog wat foto's om de glorie te delen.

Blacktail deer (Odocoileus hemionus columbianus) in a backyard, February 5th

Sasamat lake (February 5th)

Seals and sea eagles were not hard to spot here (Feburary 5th)

Dat was het wel weer even! Ik ben niet zo poëtisch vandaag, dat komt omdat ik honger heb en nog moet koken!

Take care!

Groetjes


Marinde

Biolympiade

Het onderstaande schrijfsel beschrijft mijn vrijdagavond kort en krachtig.

'Mijn been klaagt steen en been

en maakt kussentjes op plaatsen waar ik ze niet hebben wil

Vandaag was biolympiade

Geen wonder dat ik daar 'limping' naar toe ging

Een schouwspel van lab naar lab

maar gelukkig niet van schoot naar schoot

'On who's lab are you on?'

klinkt nog al gek in mijn Hollandse oren.

net als vele andere gekkigheid

Morgen een feest met een verplichte hoed

anders krijg ik een 'Speedo in my face'

van cultuurverschil kun je smullen

vooral als Poutine* langs is geweest

Een paar drankjes, dat kon ik 't wel noemen

the pitchers kept coming off the stairs

En niemand ging vroeg naar huis

want, tjsa, iedereen woont in een leeg appartement

On Sunday the 22nd, I went to Boundary Bay anyway, with my crutches. In this picture you see a peregrine falcon on a snag (left), two bald eagles (right) and dunlins (tiny dots in the middle)

Snowy owl on Boundary Bay, January 22nd

Mijn studie is bijna peanuts

als je alle glorie van SFU voorbij ziet komen.

Studiegenoten bestuderen bijen, vogels, vissen

In Alaska tot en met Peru

'Ik bestudeer haaien in koraalriffen'

'Ik woon 5 maanden op een onbewoond eiland'

'Wie komt mij helpen in Alaska? Ben je musquito-proof?'

De CVs zijn eindeloos

I'd better start building up mine

Nu vallen mijn ogen dicht in voldaanheid

't was me 't avontuur wel weer.

Goodnight dear moon

Shine on bright

and greet my loved ones on the other side.'

*Poutine (niet schrikken Johan): http://en.wikipedia.org/wiki/Poutine

De Eerste Arenden*

Weer: helder – sneeuw – regen- helder, soms -14ºC ’s nachts

Het is nu 16:25 in Burnaby, British Columbia (i. e. the greatest place on Earth ®). De oranje dalende zon likt mijn laptop venster terwijl ik eindelijk mijn eerste blog post typ. Het is niet zo dat ik er speciaal tijd voor heb vrijgemaakt. Nee, door mijn eerste Canadese ongeluk zit ik gekluisterd aan mijn appartement. Het was een prachtige dag vandaag, en als het niet anders was geweest, zou ik nu genieten van de sneeuwuilen, zeearenden, bonte strandlopers en slechtvalken bij Boundary Bay. Ongelukkigerwijs (mooie vertaling van unfortunately) heb ik die weekendtrip moeten afzeggen. Gisteren heeft mijn been te stijf geknuffeld met een autoband, waardoor ’t lopen pijnlijk is en ik het even een weekendje rustig aan moet doen. Gelukkig niks gebroken, het is ‘alleen maar’ zwaar gekneusd.

View from my room when there was fresh snow, January 14th

Alweer 10 dagen geleden landde ik rond 14:00 in Vancouver. Vooral het laatste stuk vlucht was adembenemend: al landend kwamen de Rockies dichterbij, en het leek alsof het vliegtuig op een bergtop zou eindigen. Dan plotseling verschijnt Vancouver onder de vleugels, met Fraser River, Boundary Bay, Grouse Mountain en meer, zichtbaar in volle glorie onder de zonnestralen. Fraser River leidt de weg naar het vliegveld. Nog tot de laatste minuten ben ik bezig om mijn Franse buurman te verslaan in een potje Onboard Multiplayer tetris, en ik had gewonnen.

Living room, January 13th

Ik woon nu op de 3^e verdieping in een appartement at Hastings street FS Springer avenue. Omdat ik er nog maar 10 dagen woon, is het kaal. Er wonen nog twee mensen: Ian en Birgit. Zij zijn in het weekend naar Victoria om schoonfamilie te bezoeken. Birgit werkt bij dezelfde groep als ik (Centre of Wildlife Ecology), en houdt zich bezig met Western Sandpipers. Voor het appartementencomplex is de bushalte met lijn 135 naar Simon Fraser University (20 minuten) of Downtown Vancouver (30 minuten). Verder ook nog de 129 (o.a. naar het ziekenhuis J).

On-campus wilderness: the Burnaby Mountain Conservation Area, January 14th

De afgelopen weken ben ik bezig geweest om mezelf als persoon in Canada te vestigen. Het aantal formulieren dat ik tot nu toe heb ingevuld loopt de spuigaten uit. Toch heeft het geresulteerd in een U-pass (onbeperkt reizen), bankrekening (nog steeds zonder geld, ING is niet zo snel met internationale betalingen), een mooie android telefoon, en veel meer.

Boo! January 15th

Afgelopen weekend (moet je nagaan, dat is alweer een week geleden!) ben ik naar mijn oude stekje teruggekeerd in Surrey/White Rock. Daar woonde ik twee jaar geleden tijdens mijn MSc thesis veldwerk. Goed om terug te zijn: Deborah en Ray bekvochten nog net als vroeger, en katten Boo en Anastacia waren net zo lief: dat uitte zich door middel van kleren vol met Perzisch kattenhaar. Op zondag hebben we een strandwandeling gemaakt op Crescent Beach, in White Rock. Natuurlijk was ik het gelukkigst toen ik twee juveniele zeearenden in een boom zag landen op nog geen 50 meter afstand.

Crescent Beach, January 16th

Ik word ook gelukkig van het hoge percentage Ford Mustangs dat elke dag langs mijn bushalte racet. Wat mooie auto’s kijken betreft, woon ik wel goed aan de Hastings street. Ik had dan ook totaal niet verwacht dat ik hier ook zeearenden zou kunnen aantreffen, maar vandaag vlogen twee van deze ‘vliegende deuren’ rakelings langs mijn huis. Het is dat de chickadees heel snel chicka-dee-dee-dee riepen (hoe sneller dee-dee-dee, hoe dichterbij de vijand), anders had ik ze niet eens gezien.

Old dunlin friends (January 16th)

Maandag ga ik me officieel als employee aan de Simon Fraser University inschrijven, dus dat wordt een grote dag. Struikelend het nieuwe jaar in, tsja, dat hoort gewoon een beetje bij mij. Aankomende zondag is het Chinees Nieuwjaar dus dan moet ik alweer oppassen. Ik ga dan met een groep studenten naar de festivals in China Town. Daar zullen jullie de foto’s wel van zien!

Ik hoop dat het goed met jullie gaat! Doe voorzichtig ;-)

Liefs,

Marinde

*Titel gebaseerd op boek 'De laatste arenden' door Bengt Berg uit 1930